țambál (-le),
s.n. –
1. Instrument muzical cu
coarde, clavicord. –
2. (Arg.)
Barbă aspră greu de bărbierit. –
3. (Arg.) Telegramă. Lat.
cymbalum, prin intermediul germ.
Zimbal, mag.
cimbalom (› var.
țimbal), cf. ngr. ϰύμβαλον, sl.
kimvalŭ (› var. înv.
chimval, s.n., timpan,
tobă), fr.
cuymbale (› var.
cimbal, s.n., timpan). – Der.
țambalagiu, s.m. (cîntăreț la
țambal).